Uglies

Telkens heb ik weer ideeën en gedachtes die ik graag met de wereld zou willen delen. Vaak verdwijnen deze gedachtes uiteindelijk en weet niemand meer wat ze waren. Toen bedacht ik me ineens dat ik ergens nog een verstopte blog had waar ik deze gedachtes prima kan plaatsen! Mijn meest recente gedachte is mijn mening over het boek Uglies van Scott Westerfeld. Ik kocht dit boek afgelopen Koningsdag op de rommelmarkt en sindsdien heeft het altijd in mijn kast gestaan. Laatst besloot ik dan eindelijk hem te gaan lezen!

Het verhaal speelt zich af in een wereld waarin je op 16 jarige leeftijd een operatie krijgt die je 'pretty' zou moeten maken. Je botten worden opnieuw in elkaar gezet, je neus wordt recht gezet en je lippen krijgen de perfecte vorm. Tally haar vrienden hebben allemaal de operatie al gehad, maar omdat zij pas laat 16 wordt, moet zij nog een aantal weken wachten. Ze ziet ontzettend uit naar de operatie, totdat ze Shay ontmoet...

Het idee van het boek vind ik echt supervet. De ondertitel ("In a world of extreme beauty, anyone normal is ugly") is ook één van de redenen dat ik het boek gekocht heb. Het is een interessant gegeven om over na te denken en hoe meer je er over nadenkt, hoe meer je je bedenkt dat het boek ook op deze tijd slaat. We worden doodgegooid met perfecte plaatjes van vrouwen met een afgetraind lichaam en prachtige gezichtjes. Hierdoor wordt iedereen die er enigszins doorsnee uitziet, vaak gezien als niet mooi.

De personages en het verhaal van het boek vond ik echter ontzettend zwak. Ik heb me ontzettend lopen ergeren aan Tally die in mijn ogen verscheidene keren ontzettend domme keuzes heeft gemaakt. Ook had ik veel meer van de wereld willen zien waarin ze leefden. In de eerste paar hoofdstukken kom je er wel iets over te weten, maar ik had bijvoorbeeld ook graag willen weten hoe het was toen Tally klein was. Misschien kom je dit soort dingen te weten in het tweede en derde deel van het boek, maar dat kan ik op dit moment niet zeggen.

Ondanks het aantal bladzijdes, 400, leest het makkelijk weg. Het is een luchtig boek, dat je toch aan het nadenken zet. Het nadenken komt alleen meer door het onderwerp van het boek, dan de verhaallijn zelf, die ronduit zwak is. Net als de personages, waar ik overigens ook totaal geen connectie mee voelde. Al met al vond ik het een vermakelijk boek. Als je van The Hunger Games achtige boeken houd, moet je deze ook eens proberen!

Een peer

"Een peer is gewoon een slap aftreksel van een appel."

4 mei

Een oude vrouw staat stil op de hoek van de straat.

Naast haar ligt een bos bloemen, alhoewel ik niet weet of die van haar zijn, of dat ze daar toevallig waren. Ze staart voor zich uit, met haar handen over elkaar heen gevouwen.

Haar gedachten zijn ergens anders.

Met mijn fiets race ik de straat in. Op de hoek van die straat staat zij. Ik kijk haar vluchtig aan en zie dan op de klok van de grote kerk hoe laat het is.

Het is acht uur.

Ik fiets door.

Waarom ik taal zo leuk vind

Ik vind taal echt één van de interessantste dingen die er is. Je kunt er zoveel mee en toch ook weer zo weinig. Het is iets vreemds en ontastbaar, maar toch ook iets waar we graag grip op willen krijgen. Ik kan heel lang over taal nadenken en filosoferen. Soms heb ik wel eens spijt dat ik niet een taal ben gaan studeren of taalwetenschappen, maar dan bedenk ik me weer wat voor ontzettend leuke studie ik doe. Toch is taal iets belangrijks voor mij en iets geks. Gister was zo'n gekke taaldag.

Jullie weten vast allemaal wel dat ik twee jaar geleden een jaar op uitwisseling ben geweest naar Zweden. Als je het niet wist, bij deze, je zult er vast nog wel meer over horen op mijn blog. Ik heb daar heel veel Zweedse mensen leren kennen, maar ook heel veel mensen van andere delen van de wereld. Mijn Facebookvrienden komen van over de hele wereld. Brazilië, Finland, Zwitserland en ook China. Eén van mijn Chinees-Zweedse vriendinnetjes was dit weekend in Amsterdam omdat ze een toelating had voor de hotelschool in Den Haag. Natuurlijk stapte ik met mijn weekend-ov ook op de trein om met haar af te spreken!

Zodra we elkaar zagen begonnen we meteen in het Zweeds te praten en meteen vanaf het begin bedacht ik me hoe gek dat eigenlijk was. Zij komt uit China, ik uit Nederland, we zijn in Amsterdam en praten Zweeds met elkaar. We deden een tocht met een rondvaartboot en ook de rondvaartbootschipper vond het gek. "Wat voor taal spreken jullie nou met elkaar?" vroeg hij verbaasd. Toen ik antwoordde dat we Zweeds met elkaar praatten, keek hij ons heel gek aan...

Maar het was wel een ontzettend leuke en gezellige dag. Ik heb lekker de toerist uitgehangen en als avondeten hadden we heerlijke pannenkoeken gegeten. Mijn Chinees-Zweedse vriendin is inmiddels verslaafd aan stroopwafels en vind Amsterdam een ontzettend leuke stad!

De Wereld van Sofie

Ten eerste, gelukkig nieuwjaar! Ik hoop dat jullie allemaal een fijne jaarwisseling hebben gehad en al je vingers nog hebben zodat je ook in 2015 nog heerlijk kunt bloggen! Ik begin dit nieuwe jaar met iets wat ik nog nooit op mijn blog heb gedaan, namelijk een bookreview! Vorig jaar (en ook het jaar daarvoor, maar dat flopte nogal) had ik als doel om meer te gaan lezen en dat is volgens mij aardig gelukt! Ik heb 25 boeken gelezen vorig jaar! De rest van mijn goede voornemens... Tja, laten we het daar maar niet over hebben... Dit jaar ben ik van plan om nog meer te lezen. Mijn Goodreads Reading Challenge staat op 35 en ik denk dat dat zeker haalbaar is!

Van de liefste Sinterklaas kreeg ik dit jaar (of eigenlijk vorig jaar) een bibliotheek abonnement. Ik was door de dolle heen! Al kwam het niet als een verrassing, want ik had Sinterklaas heel duidelijk gemaakt dat ik dit wilde hebben. Het eerste boek dat ik leende was De Wereld van Sofie. Ik was ooit met dit boek begonnen als Engels luisterboek, maar ik kwam er al snel achter dat dat geen goed plan was. Dan kom ik ook bij het eerste punt van deze review. Het boek is ingewikkeld. Het is, zoals de voorkant al verklapt, een roman over de geschiedenis van de filosofie. Verschillende belangrijke filosofen en filosofische stromingen komen aan bod. Het is echt niet raar als je sommige stukjes vier keer over moet lezen, omdat je het niet meteen begreep. Ik weet zelf al aardig wat van filosofie af, maar zelfs ik moest af en toe even een stukje teruglezen om te begrijpen wat er nu echt stond. Het is dus geen boek om voor de ontspanning te lezen voor je naar bed gaat. Het boek zet je aan het denken!

En dan nu het plot, want ondanks dat de filosofische informatie die er wordt gegeven non-fictie is, is dit toch echt een fictie boek! Er zit een duidelijk plot in en binnen dat plot komt de filosofie ter sprake. Het duurde vrij lang voor het plot echt begon, maar dit is niet erg, omdat je wel al heel veel leert over de filosofie. Als het plot dan eindelijk echt begint en de dubbele gelaagdheid naar voren komt, kom je in een soort mindfuck positie terecht waarbij je jezelf er meerdere malen op betrapt dat je niet helemaal meer weet wat je nou aan het lezen bent. Dit was de meest cryptische zin die ik ooit geschreven heb, maar lees het boek en je snapt precies wat ik bedoel.

Al met al vond ik het echt een geweldig boek! Ik moet er wel bij zeggen dat wanneer je filosofie studeert, of iets anders waardoor je filosofische kennis al heel breed is, je dit boek misschien soms een beetje saai kunt vinden. Ik had af en toe ook dat ik me een beetje door de filosofie uitleg moest slepen, omdat ik het toch allemaal al kende. Dit boek is dus meer geschikt voor mensen die niet veel van filosofie afweten en er wel graag meer over willen weten, maar niet goed weten waarmee ze moeten beginnen. Dit is een laagdrempelig filosofieboek die je helpt de wereld van de filosofie beter te begrijpen!

P.S. Ik ga geen star-rating doen ofzo, want daar ben ik megaslecht in.
P.P.S. Het duurde 250 pagina's voor ik inzag dat Sofie Sofie heet, want filoSOFIE.

Piercing

Lekker vage foto, want eerst moest ik hem screenshotten van mijn zusjes Instagram en daarna weer screenshotten op de computer. Heel verhaal dus.

Sinds woensdag ben ik de trotse eigenaar van een zogenaamde helixpiercing, oftewel, zo'n piercing boven in je oor. Al een tijdje leek het mijn zusje en ik leuk om zo'n piercing te nemen. Omdat we dan echt zusjes waren ("Jeej, we hebben dezelfde piercing!"), maar ook gewoon omdat het supercool staat.

Nu ben ik echt mega badass met een piercing én tattoo.

Hoe het gaat als ik (nog) een keertje wil sporten

Na mijn vorige keer sporten ben ik eigenlijk nooit meer naar de sportschool gegaan. Ik was het wel een aantal keer van plan, maar dan kwam er weer wat anders tussen, had ik er geen zin meer in of lag ik op mijn bed een zak chips naar binnen te werken terwijl ik naar het laatste seizoen van Lost aan het kijken was. Vorige week besloot ik dat het wel weer genoeg was geweest met deze luiheid. Ik wilde weer gaan sporten!

Zo ben ik vorige week vrijdag begonnen aan een trainingsschema voor de 10 kilometer. (Dat trainingsschema staat inderdaad al sinds juni op mijn blog, maar ik ben er nu pas aan begonnen.) Ook wilde ik weer wat meer spierballen kweken. Vroeger had ik het lichaam van een bodybuilder. Oké, dat is misschien wat overdreven, maar ik had in ieder geval een goed stel spierballen die in de laatste twee jaar zo goed als verdwenen zijn.

Om die spierballen te kweken besloot ik om eens te kijken wat er allemaal voor trainingen gegeven werden bij de ACLO. Het BOM-men was dus niet echt iets voor mij en verder had ik eigenlijk geen idee wat alles inhield. HIIT? Body-fit? Circuittraining? En ik zag iets staan dat Body-pump heette. Na wat research besloot ik dat dat precies is wat ik wilde. Veel met gewichten bezig, zodat je zelf kan bepalen hoe zwaar je het wilt hebben en vooral gericht op het bovenlichaam. Perfect!

Ik was er donderdag helemaal klaar voor. Ik ging eerder weg uit de UB om alles nog even klaar te zoeken en om half vijf stapte ik op de fiets. Op de fiets herinnerde ik mezelf er steeds weer aan dat het ontzettend goed was dat ik deed en dat ik echt trots op mezelf mocht zijn dat ik op de fiets was gestapt om helemaal naar de ACLO te fietsen (die zit voor mij aan de andere kant van de stad; een dik half uur fietsen).

Eenmaal aangekomen was daar het eerste obstakel. Ik zag dat het nog maar vijf minuten voor tijd was en ik moest me ook nog omkleden. Ook controleerden ze of je wel of niet een abonnement voor de ACLO had (dat doen ze eens in de zoveel tijd). Mijn kaart was alleen nog niet gelinkt aan het controleapparaat (omdat ik dus nooit sport) en dat moest ik eerst regelen bij de balie. Ik zag de tijd voorbij tikken en streste hem nogal de pan uit. Ik trok een sprintje naar de kleedkamer waar ik snel mijn tas open deed om alles er uit te halen. Ik graaide nog een keer extra, want, wat bleek, ik was mijn sportbroek vergeten...

Uiteindelijk ben ik weer naar huis gefietst en heb ik vrijdag alsnog een les body-pump bijgewoond. Het was ontzettend leuk, alleen begreep ik alles nog niet zo goed waardoor ik één oefening met iets teveel kilo's deed waardoor ik vanochtend zoveel spierpijn had dat het me heel veel moeite kostte om alleen al mijn lenzen in te doen...

Het kind van tien miljoen

ik ben vandaag het kind van 10 miljoen 

mijn hele dag kan niet meer stuk 

de lucht is zo mooi blauw het gras is groen 

ik kan wel dansen van geluk 

ik heb de hele wereld aan mijn voeten

Hoe komt het toch dat liedjes van Kinderen voor Kinderen altijd zo goed verwoorden hoe ik me voel? Vandaag is namelijk echt zo'n topdag. Zo'n dag waarop alles goed gaat en ik me helemaal gelukkig voel. Dit heeft meerder redenen. Ten eerste had ik zondag mijn portemonnee in de bus laten liggen. Zoiets is me nog nooit overkomen, ondanks dat ik zo verstrooid ben als ik weet niet wat, en ik baalde dan ook enorm. Het servicepunt was op zondag dicht, dus kon ik pas vandaag kijken of mijn portemonnee gevonden was of niet. Ik hoopte er eigenlijk niet teveel op, maar de vrouw achter de balie vertelde mij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, dat mijn portemonnee was afgeleverd bij een ander servicepunt en dat ik hem morgen kon ophalen. Blijheid! 

Maar dat was nog niet alles. Nadat ik een super interessante documentaire had gekeken voor een opdracht (On Beauty and Fall - Erwin Olaf) kreeg ik ineens een telefoontje van de lunchroom waar ik vrijdag een sollicitatiegesprek bij had gehad. Sinds de winter is begonnen ben ik baan- en dus geldloos. Ik was dus op zoek naar een baantje, maar het wilde allemaal niet echt lukken. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ze zei dat ik maandag een keertje mocht komen proefdraaien! Natuurlijk ben ik nog niet officieel aangenomen, maar dit is wel een hele grote stap in de goede richting!

Ik eet alleen geen pizza vanavond, dat is wel jammer.

Amateur van het leven

Dit staat al enige tijd in mijn twitterbiografie; amateur van het leven. Ik heb het ooit bedacht en ik vind eigenlijk wel dat het ontzettend op mij slaat. Ik ben een echte amateur van het leven. Niet eens zozeer dat het leven zelf mij zo amateuristisch af gaat, ik heb het allemaal prima voor elkaar en het gaat goed, maar meer de dingen die ik in het leven doe zijn allemaal een beetje op amateuristisch niveau. Ik kan heel veel, maar van alles maar een beetje.

Ik kan niet stilzitten. Ik moet altijd iets doen en vind ook alles leuk. Misschien komt het daardoor wel dat ik in alles een beetje goed ben. Als tienjarig meisje begon ik met saxofoon spelen. Ik vond het ontzettend leuk, al was ik niet een heel gemotiveerde thuisstudeerder. De lessen daarentegen vond ik heel leuk en mijn lerares zei ook altijd dat ik erg goed was. Alleen, jammer maar helaas, vond ik op mijn dertiende een andere leuke hobby, namelijk toneelspelen. Ik zat bij een theaterclubje en die repeteerden precies op dezeldfe dag en tijd als mijn saxofoonles. De les kon niet verplaatst worden (en eigenlijk had ik het anders ook wel heel druk gehad) dus besloot ik te stoppen met saxofoon spelen en ben ik nooit de meestersaxofonist geworden die ik eigenlijk had kunnen zijn.

Op het Klokhuis zag ik als vijfjarig meisje iets wat ik nog nooit gezien had. Het heette turnen en het zag eruit alsof het echt iets voor mij was. Van mijn ouders moest ik eerst mijn zwemdiploma halen en dan mocht ik een sport kiezen. De sport was al snel gekozen; turnen it was. Helaas mocht ik alleen niet meteen door naar turnen, maar moest ik eerst naar gymnastiek. De trainster had alleen na de eerste les meteen al door dat ik makkelijk een koprol kon maken en een radslag was ook peanuts. De week erop mocht ik meteen door naar de turngroep en al snel trainde ik twee keer per week. Ik heb ook meegedaan aan een wedstrijd, waar overigens mijn twee trainers nog stonden te bekvechten wie met mij langs de onderdelen mocht, maar ik was toen zo zenuwachtig dat eigenlijk alles fout ging wat er maar fout kon gaan. Als ik met turnen door was gegaan, was ik waarschijnlijk topturnster geworden. Alleen had ik het na een jaartje wel gezien en vond ik het tijd voor iets anders.

Saxofoon spelen, turnen, piano spelen, jongleren, acrobatieken, toneelspelen, zingen, ik kan het allemaal, alleen allemaal maar een beetje goed. Maar weet je wat het gekke is? Ik vind het helemaal niet vervelend dat ik van alles maar een beetje kan. Zoals ik al zei, ik vind alles leuk en uiteindelijk betekend amateur ook maar liefhebber. Ik ben een liefhebber van al het voorgenoemde. Ik ben een liefhebber van het leven.

De vrouw die haar auto liet staan

We rijden net Groningen binnen. Helaas was er geen zitplekje meer in de vervangende treinbus, maar dat maakt me niet zo heel veel uit. De buschauffeur was al zo aardig om me even te helpen met mijn vouwfiets, die makkelijk onder in de bus geborgen kon worden. Dat maakt het allemaal net even wat makkelijker, want het is al zo ingewikkeld om in een vervangende treinbus te moeten reizen als het spoor is afgesloten, net dat laatste stukje voor Groningen.

Het staan in de bus gaat me goed af. Ik probeer met de bochtjes mee te bewegen en houdt me goed vast aan weerszijde van elke stoel. Ik heb gelukkig een goede balans, dus ik val niet. Ook heb ik nog eens een prachtig uitzicht vanaf mijn plekje. Wat heeft een bus toch eigenlijk een grote vooruit. Wel jammer dat het regent, want dat verpest het uitzicht wel een beetje.

De rotonde's zijn altijd het lastigst om te kunnen blijven staan, dus als ik zie dat er een rotonde aankomt, hou ik me alvast vast aan de stoelen als de bus ineens stil staat. Ik kijk door het ruitje en een vrouw kijkt door het ruitje van een rode auto die vlak voor de rotonde stilstaat met knipperende lichten. Als de vrouw achterom kijkt en ziet dat de grote bus op haar staat te wachten, loopt ze naar de bus toe en zegt ze iets tegen de buschauffeur wat ik niet kan verstaan. Het verhaal verspreid zich echter snel en het blijkt dat de vrouw haar auto is uitgestapt, terwijl ze haar sleutels nog in de auto had liggen. Oeps!

Er is helaas weinig aan te doen, maar de buschauffeur, zo aardig als hij is, roept naar achteren: "Ik heb een paar sterke jongens nodig die de auto even weg kunnen duwen!" Een paar dappere kerels melden zich aan om in het regenachtige weer de auto te duwen. Als ze achter de auto staan, wordt het duwen echter snel opgegeven. Na één klein duwtje houden ze op en zijn ze weer op weg de bus binnen.

"Hij staat op de handrem."

Vegan Challenge VOORBIJ!

Gister was de Vegan Challenge dan eindelijk afgelopen! Ik heb het de hele maand volgehouden. Ik heb vast en zeker ergens per ongeluk iets gegeten wat eigenlijk niet mocht, maar ik heb nooit expres een ei gegeten, melk gedronken of een pizza met kaas verorbert. Ik kan dus zeggen dat ik de Vegan Challenge met succes heb volbracht!

Of de Vegan Challenge ook geslaagd is, is natuurlijk een tweede vraag. Ik denk van wel. Ik bleef 31 oktober tot 00:00 uur 's nachts op, omdat toen de volgende challenge, NaNoWriMo, begon. Ik weet dat heel veel mensen die de Vegan Challenge deden om 00:00 uur 's nachts of de volgende ochtend meteen een pizza hebben gegeten of een omelet met kaas hebben gemaakt. Ik had daar dus echt totaal geen behoefte aan. Tijdens mijn Vegan Challenge maand heb ik het kaas eten en melk drinken totaal niet gemist. Ook nu, twee dagen na de Challenge, heb ik nog geen enkel plakje kaas gehad of wat dan ook.

Wat ik wel alweer heb gegeten zijn dingen waar bijvoorbeeld melkpoeder in zat of verstopte zuivel. Het was heel erg wennen om niet meer naar de achterkant van verpakkingen te hoeven kijken. Thuis heb ik hier nooit last van, want als ik boodschappen doe, lette ik er goed op dat ik niets kocht waar zuivel in zat en zo hoefde ik thuis nooit nog een keer de verpakking te controleren. Echter bij mijn ouders thuis was het snacken beperkt tot een appel omdat verder in alle koekjes en dingen wel iets van dierlijke producten verwerkt zat.

Iets wat ik ook echt heb geleerd is het feit dat het wel degelijk mogelijk is om vegan te zijn. Ik ben een aantal keer bij andere mensen op bezoek geweest die graag een keer iets vegan wilden proberen. Zelfs een keer bij iemand die ook nog eens een glutenallergie had en zelfs dat ging goed. Ook ben ik twee keer uit eten geweest. Eén keer had ik zelfs pas een dag van tevoren gebeld, maar toch hebben ze er rekening mee gehouden. Je kunt dus zelfs sociaal zijn en vegan eten!

En dan nu natuurlijk de grote vraag, ga ik er mee door? Ja en nee. Ik ben sowieso van plan om nu full-time vegetariër te worden en nooit meer een stukje vlees te eten. Als ik thuis kook wil ik wel altijd vegan eten, maar, ondanks dat ik zulke goede ervaring heb met de sociale situaties, bij anderen wil ik er wel soepeler mee om gaan. Uiteraard zal ik geen geraspte kaas over mijn pasta gooien als dat er nog niet op zit, maar als er melk door een recept gaat eet ik het gewoon op. Ik merkte namelijk wel dat mijn opties altijd wat beperkt waren en vooral bij mijn ouders thuis was het lastig om toch elke dag weer voldoende te eten.

Misschien ga ik ooit voor het fulltime veganisme, maar voor nu ga ik door het leven als part-time veganist. Zo help ik toch een beetje mee aan het dierenleed, maar hoef ik in de weekenden en op feestjes geen honger te lijden!

NaNoWriMo

De ene challenge is nog niet afgelopen, of ik heb me alweer aangemeld voor de volgende challenge. Misschien is het jullie al opgevallen, maar ik vind challenges best leuk. Ik hou van uitdagingen en ben ook niet iemand die snel opgeeft, al helemaal niet als er een echte challenge aan verbonden is. De maand oktober is nu bijna voorbij en daarmee ook de vegan challenge. In een uitgebreid artikel zal ik jullie daarin nog vertellen wat ik er van vond, maar nu wil ik het eerst hebben over de challenge van november waar ik aan mee ga doen.

Nee, ik ga niet mijn snor laten staan voor movember, ik ga meedoen aan NaNoWriMo; National Novel Writing Month. De titel zegt eigenlijk al een heleboel. Het is de bedoeling om in de maand november 50.000 woorden te schrijven, oftewel, een eerste beginversie van een boek. 50.000 woorden klinkt veel en dat is het ook. Het staat voor zo'n 1.667 woorden PER DAG. Nou, als dit geen challenge is, dan weet ik het ook niet meer...

Ik loop al een tijdje met een idee voor een boek in mijn hoofd. Ik ben er ook al aan begonnen, maar met 2.000 woorden die ik de afgelopen drie maanden heb geschreven, schiet het niet echt op. Ik doe deze challenge dan ook niet echt om te winnen (al zou dat wel mooi zijn), maar meer om echt even op gang te komen. Het leuke is dat er ontzettend veel mensen meedoen aan NaNoWriMo, zodat je ook lekker gemotiveerd blijft!

Misschien is het nu nog een beetje kortdag om je aan te melden voor NaNoWriMo, maar voor de mensen die al besloten hebben dat ze mee willen doen, je kan me toevoegen op de officiele NaNoWriMo site om mijn voortgang bij te kunnen houden! Ik wens mezelf alvast heel veel succes!

http://nanowrimo.org/participants/liefsjudith

Wat mensen niet weten

Ik ben niet iemand die mensen gaat overtuigen om vegan te worden of iemand die mensen verafschuwd die zonder er bij na te denken een stukje vlees naar binnen stouwen. Ik vind dat je zelf tot de keuze van veganisme moet komen. Toch vertel ik graag aan mensen waarom ik meedoe aan de vegan challenge. Ik merk namelijk dat heel veel mensen helemaal niet weten hoeveel dierenleed er schuil gaat achter een plakje kaas of een gebakken eitje.

Gister was er een aflevering op tv van De Hokjesman over de dierenvriend. Ook al vond ik dat vooral de extreme dierenactivisten werden belicht, toch werd er goed belicht hoe slecht wij in Nederland eigenlijk met onze dieren omgaan. Ik zat soms gewoon met tranen in mijn ogen. Ik raad iedereen om deze aflevering te zien. Verder mag je helemaal zelf weten wat je er mee doet, maar ik wil wel graag laten zien waarom ik geen vlees, vis, ei, kaas of melk eet.

http://www.npo.nl/de-hokjesman/17-10-2014/VPWON_1214417

(Ik krijg het filmpje niet ingevoegd op m'n blog, dus dan maar even zo!)

Mijn Harry Potter project

Mijn jeugd is grotendeels gevuld met herinneringen aan één jongen. Die jongen heeft een groot deel van mijn jeugd bepaald. Diezelfde jongen is nog steeds, nu ik bijna geen tiener meer ben en mijn jeugd dus officieel is afgelopen, ontzettend belangrijk voor mij. Die jongen; is Harry Potter. Harry Potter en al zijn vriendjes en vriendinnetjes en niet zo vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb met Harry Potter meegeleefd alsof ik een relatie met hem had. Al z'n ups en downs heb ik gevolgd in de zeven boeken en acht films.

Ik weet nog goed wanneer ik voor het eerst kennismaakte met Harry. Ik zat in groep drie/vier (ja, wij hadden een nogal raar en ingewikkeld schoolsysteem) en een paar vriendjes van mij hadden hun hele collectie aan Harry Potter spullen meegenomen naar school. Ze hadden kleurboeken, posterboeken, pennen, schriften, noem het maar op. Verwonderd keek ik naar Harry met zijn ronde brilletje en litteken en ik vroeg mijn vriendjes wie deze persoon voor moest stellen. "Jij kent Harry Potter niet!?" riepen ze verwonderd. Ik schudde nee en mijn vriendjes namen me mee in de wondere wereld van Harry Potter. Ze vertelden me dat die grote man met die lange baard Hagrid heette en dat vervelende ventje met het naar achter gekamde blonde haar was Malfidus.

Toen ik thuis kwam, vertelde ik vol verwondering aan mijn ouders wat ik op school wel niet allemaal had gehoord. Mijn ouders vonden er waarschijnlijk niet veel aan, maar hebben het wel ergens in hun hoofd opgeslagen, want tijdens pakjesavond (een paar weken erna) kreeg ik Harry Potter en de Steen der Wijzen cadeau. Wat was ik blij! Ik was euforisch! Direct begon ik te lezen, maar aangezien ik nog maar net een jaar geleden überhaupt had leren lezen, ging dat niet echt snel. Elke avond las ik een bladzijde en na plusminus een jaar had ik het boek uit.

Zo las ik alle boeken van Harry Potter. Steeds als er een nieuw deel uitkwam, kocht ik die en las hem. Omdat ik toen nog niet echt van het lezen was, duurde het gemiddeld vijf à zes maanden voor ik een Harry Potter boek uit had, maar dat maakte mij niet uit. Nu, zo'n vier jaar nadat ik voor het laatst een Harry Potter boek heb gelezen, heb ik besloten om dit hele proces te herhalen. Natuurlijk niet in hetzelfde tempo als vroeger. Ik ga alle boeken van Harry Potter weer opnieuw lezen om zo ook een beetje mijn jeugd weer te herbeleven. Inmiddels heb ik Harry Potter en de Steen der Wijzen alweer uit (wat een piepklein boekje is dat eigenlijk) en ben ik begonnen aan Harry Potter en de Geheime Kamer. Bij elk boek krijg ik weer flashbacks aan de tijd dat ik de boeken voor het eerst las. Alleen kijk ik nu al wel een beetje op tegen de dood van al die leuke mensen... Ik moet er nou al van huilen...

Een week vegan

We zijn alweer een week in oktober, wat ook betekend dat ik al een week met de vegan challenge bezig ben! Even een kleine update over hoe het allemaal gaat en of ik denk dat ik het vol ga houden!

Dat laatste gaat sowieso gebeuren. Ik vertelde al over de eerste keer vegan boodschappen doen en dat het zo lastig was, maar het gaat steeds beter met dingen bedenken die ik kan eten! Je moet gewoon heel erg omschakelen. Dit had ik ook heel erg toen ik vegetariër besloot te worden. Je bent zo gewend om bij elk gerecht vlees te doen. Als je dat eenmaal kan loslaten, merk je dat het heel makkelijk is om zonder vlees te leven. Ik at vroeger ook bijna overal kaas bij, maar nu kan dat niet meer. Sausje zijn vaak ook lastig, aangezien melk ook niet kan. Ik kan nu wel steeds beter bedenken wat ik kan eten en kan ook steeds beter alternatieven bedenken voor dingen. Melk nodig? Gebruik sojamelk! Kaas nodig? Gebruik edelgist! 

Het lastigste vind ik nog wel wanneer ik niet thuis ben. Vroeger als ik in de Universiteits Bibliotheek studeerde, ging ik tijdens een pauze altijd even snel naar de kantine voor een goedkoop broodje kaas. Dat kan nu niet meer. Voor ik begon aan de vegan challenge las ik al een tip van iemand die zei dat je eigenlijk altijd iets mee moest hebben om te eten. Al is het maar een pakje mueslirepen! Zo is de kans klein dat je ineens ontzettende honger krijgt en je niet kan eten. 

Het eten met andere mensen gaat me dan weer ontzettend goed af. Ondanks dat niet iedereen precies weet wat vegan zijn inhoudt ("Mag je wel gewoon peper en zout?"), staat iedereen er wel voor open. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik ook wel makkelijk ben, want ik wil ook geen blok aan iemands been zijn. Ik vind het prima om alleen aardappeltjes met veel groente te eten. Deze week wordt nog wel een uitdaging, want ik ga met een vriendin eten die een glutenallergie heeft... Dat wordt dus vegan én glutenvrij eten! Gelukkig zijn die twee dingen tegenwoordig helemaal hip en kunnen we vast wel een lekker recept vinden op het internet!

Al met al gaat het dus best oké. Ik moet gewoon voorverpakte dingen zo veel mogelijk vermijden. Daar heb ik trouwens wel een grens gesteld. In eerste  instantie wou ik echt 100% all in gaan, alleen dat bleek lastiger dan gedacht. Zo zijn er een heleboel e-nummers die eventueel dierlijk zouden kunnen zijn, maar vaak plantaardig worden gemaakt, aangezien dat goedkoper is. Producten met die e-nummers neem ik gewoon wel, aangezien de kans heel klein is dat daar iets dierlijks in zit. Ik kwam er ook achter dat je eigenlijk nog ontzettend veel kan eten als je vegan bent, als je maar open staat voor kleine aanpassingen en niet vies bent van een beetje proberen! Ik ben erg blij dat ik de keuze heb gemaakt om mee te doen aan de vegan challenge. Op naar week twee! 

Vegan boodschappen doen

Zoals je misschien wel weet, doe ik mee aan de Vegan Challenge. Ik vind het nu al ontzettend spannend en heb geen idee of ik het ga volhouden. In ieder geval vind ik het knap van mezelf dat ik überhaupt begonnen ben. Begin deze week was het dan nog wel geen oktober, ik doe altijd aan het begin van de week boodschappen voor de hele week en ik moest dus ook alvast boodschappen doen voor het vegan-gedeelte van deze week. Ik kan je vertellen, dat was nog een grotere opgave dan ik dacht...

Ik had van te voren alvast een paar 'instinkertjes' opgezocht wat betreft de ingrediëntenlijst. Wist je bijvoorbeeld dat als er melkzuur op de verpakking staat, je het als vegan gewoon mag eten? Melkzuur is namelijk een bacterie. Hij wordt dan weliswaar wel gebruikt om van melk yoghurt te maken, de bacterie zelf is gewoon vegan-friendly. Weipoeder daarentegen is gemaakt van melk en dus niet vegan-friendly. Ik had het dus allemaal uitgezocht en vol goede moed ging ik naar de supermarkt.

Ik wist dat de Lidl sojamelk verkocht, maar dat dat al zo'n maand niet meer in de schappen staat bij de Lidl bij mij in de buurt. Helaas, erg jammer, want nu moest ik voor 80 cent meer sojamelk van onze goede vriend Albert Heijn kopen. Afijn, dat was maar een kleine tegenvaller. Toen ik namelijk op zoek wou naar wat vegan-friendly koekjes, bleek dat ze bij de Lidl maar één soort mueslireep hadden die helemaal vrij was van dierlijke producten. Zelfs de meest simpele nep sultanakoekjes bevatten melkpoeder. Wat een bumper...

Uiteindelijk heb ik toch wel redelijk boodschappen kunnen doen, maar ik werd maar wel weer met de neus op de feiten gedrukt dat er voor zoveel producten onschuldige dieren worden mishandelt. Gelukkig kan ik er nu wat aan doen, omdat ik met de vegan challenge meedoe! 

Een ijsjes / theater anekdote

Ik ga graag naar het theater. Sterker nog, ik probeer iedere maand minstens één theatervoorstelling of muziekconcert te bezoeken. Dit doe ik niet alleen omdat ik het zelf erg leuk vind, maar ook omdat ik in mijn studie de richting theater en muziek heb gekozen en dan moet je wel een beetje op de hoogte zijn van dit soort dingen. In ieder geval was ik afgelopen zaterdag weer in het theater te vinden. Ik was in de stadsschouwburg Groningen om de voorstelling De Laatkomer te zien. Het was een prachtige voorstelling, maar daar ga ik nu niet uitgebreid op in. Al wil ik wel even vertellen hoe er een uiterst ongemakkelijke stilte viel onder het ietwat vergrijsde publiek toen Hans Dagelet (die de hoofdrol speelde) begon te vertellen over zijn  middelmatige, zeg maar gerust slechte, seksleven.

Springend van de hak op de tak, ga ik nu iets vertellen over mijn bijbaantje. Je zult zo wel zien hoe dit in verhouding staat tot het feit dat ik afgelopen zaterdag naar het theater ben geweest. Afgelopen zomer (en iets er voor en iets er na) heb ik de eer gehad om het allerlekkerste ijs van Groningen te mogen scheppen. Ik heb namelijk gewerkt in een ijssalon en dat is echt ontzettend leuk! Gratis ijs, altijd vrolijke mensen, leuke collega's en zo kan ik nog wel een doorgaan. Helaas is het seizoen ten einde gekomen en komende woensdag heb ik alweer mijn laatste werkdag. Erg jammer allemaal, helemaal omdat ik nu op zoek moet naar een nieuwe baan...

Dan zal ik nu deze twee, op het eerste oog lostaande verhaaltjes bij elkaar brengen. Een aantal weken geleden kwam er namelijk een vrouw een ijsje halen. Wat ze precies voor ijsje wou, weet ik niet meer precies, maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Ze wilde het ijsje wel meenemen in de trein, dat weet ik nog goed. Terwijl ik het ijsje schepte, begonnen mijn hersens te kraken en te draaien en te denken. Ik kende deze vrouw ergens van. Ik kende haar ergens van, maar ik kon er maar niet opkomen waarvan ik haar dan kende. Ik ging alle mogelijkheden langs. Was het een moeder van iemand? Werkte ze op de universiteit? Is ze een vriendin van mijn moeder? Op al deze vragen moest ik alleen nee antwoorden. De vrouw ging weer weg, met haar ijsje, en ik wist het nog steeds niet. Ik heb er nog een dagje over nagedacht, maar daarna gaf ik het op en dacht ik er niet meer aan.

Nu was ik dus afgelopen zaterdag in het theater. De voorstelling begon. Hans Dagelet speelde een fantastische rol. Hij vertelde over zijn vroegere leven, over hoe het was voor hij ging dementeren. Hij vertelde onder andere over zijn jeugdliefde genaamd Rosa. Rosa was dat mooie meisje waarmee hij voor het eerst van zijn leven gezoend had, maar hij was te schijterig om verder actie te ondernemen en hij verloor haar uit het oog. Terwijl Hans Dagelet dit vertelde, verscheen er een rolstoel op het toneel met daarin een vrouw die, zover mijn artistieke oog kon oordelen, een verouderde versie van Rosa voorstelde.

Je raadt het al. Die vrouw was de vrouw die een aantal weken geleden een ijsje bij mij kwam halen. Om het allemaal nog mooier te maken dan het al was, verkochten ze na afloop van de voorstelling ijsjes.

Hoe het gaat als ik een keertje wil sporten

Dat is dus zeg maar nooit. En dat werd maar weer dubbel en dwars bewezen vandaag. Sportief als ik ben (niet dus), nam ik een abonnement op de ACLO. Voor de niet Groningse studenten onder ons, de ACLO is een studentensportorganisatie/-school/-centrum waar cursussen en open lessen worden gegeven. Het kost geen drol en je mag dan een jaar lang daar gezellig komen sporten. Dat leek mij wel wat! Ik loop natuurlijk al hard, maar ik doe geen enkele vorm van krachttraining of what so ever, dus de ACLO leek me de perfecte place to go.

Enfin (sorry, mag ik jullie er even op attenderen dat enfin echt mijn favoriete woord is?). Vorige week besloot ik om eens even te bekijken wat voor open lessen er dan zowel op de ACLO worden gegeven. Op maandag stond blijkbaar BOMmen op de planning. Na wat onderzoek kwam ik er achter dat dat zoveel betekend als Bewegen Op Muziek. Dat leek me wel wat. Om kwart over vier, drie kwartier van tevoren, trok ik dus de stoute sportschoenen aan en fietste ik richting de ACLO.

Ik vertrok zo vroeg van tevoren, omdat ik mezelf al helemaal zag verdwalen in het immense ACLO gebouw (dat bij nader inzien toch niet zo groot bleek te zijn) en dat ik de Struikhal nooit zou kunnen vinden. Ik kwam ruim op tijd aan en had zelfs nog even tijd om in de kleedkamer (waarvan ik niet eens zeker wist of ze die wel hadden. Zo vaak sport ik dus) wat bij te komen van mijn fietstocht door de gehele binnenstad van Groningen. 

Aangekomen in de Struikhal, wat de grootste zaal van de hele ACLO bleek te zijn, zag ik ineens allemaal mensen met handdoeken en flesjes water. Zo vaak doe ik dus soortgelijke activiteiten. Wist ik veel dat je intens veel geen zweten. Bewegen Op Muziek, dat klinkt toch als een soort Goedemorgen Nederland? "Pakt u er gerust een stoel bij als het allemaal wat te veel wordt!" Nou, dat was dit dus totaal niet. 

Ploeterend en zwetend sleepte ik me door de les heen, maar ik heb het vol gehouden! Sommige oefeningen moest ik wel afkappen omdat het gewoon echt te zwaar werd, maar tot mijn geluk zag ik dan dat de helft van de zaal de oefening toch te zwaar vond. Na het BOMmen fietste ik voldaan naar huis, maar ik heb toch maar besloten om volgende week een lesje Power Yoga te gaan volgen, in plaats van BOMmen of iets van soortgelijke intensiviteit. Lijkt me toch iets relaxter. Ik neem uiteraard wel een handdoekje mee.

Mijn favoriete BookTubers

De BookTube community is een van de fijnste community's op heel YouTube. Tenminste, dat vind ik. Waar je in de beauty community alleen maar haat en nijd ziet, is de BookTube community overspoeld met liefde en leuke mensen. Vandaag deel ik met jullie mijn favoriete BookTubers!

Sanne - booksandquills

Als eerste, of course, Sanne van booksandquills. Sanne komt, zoals de naam al doet vermoeden, uit Nederland. Ze heeft Engels gestudeerd en woont op het moment in Londen. Ik durf met bijna 100% zekerheid te zeggen dat zij de eerste BookTuber was die ik volgde en nog steeds vind ik haar één van de besten! Haar filmpjes zijn lekker kort, dus geen ellenlange beschrijvingen of reviews van boeken en de meeste boeken die zij leuk vindt, vind ik ook leuk!

Jesse - jessethereader

Wat ik leuk vind aan de meeste BookTubers, is dat ze echt hilarisch zijn om naar te kijken. Alle challenges en tags die worden verzonnen zijn echt om in je broek te plassen zo grappig. Zoals Jesse die de Book Tower Challenge doet. Ook Jesse leest veel boeken die ik ook lees/zou willen lezen en, naast humor, is dat iets wat ik zoek in een BookTuber!

Catriona - Little Book Owl

Altijd als ik Bookshelf Tours zie van BookTubers, kijk ik met een schuin oog naar mijn eigen boekenkast die welgeteld 17 boeken bevat, dat is dan wel nog zonder studieboeken, maar die boeken lees ik toch niet. Het lijkt me echt heerlijk om zo'n mooie, goed gevulde boekenkast te hebben, alleen helaas heb ik aan het einde van de maand niet eens geld over om één nieuw boek te kopen... Ik wacht wel tot ik jarig ben!

Megan Oliver

Wat ik het tofste vind aan Megan, is dat ze ook veel boeken van de bibliotheek haalt. Ik ben van plan om volgend jaar een bibliotheek abonnement te nemen, want dan kun je voor heel goedkoop, heel veel boeken lezen. En ondanks dat ik ook wel zo'n mooie volle boekenkast zou willen hebben, gaat het er uiteindelijk om welke boeken je hebt gelezen en niet welke boeken je hebt!