Ik ga graag naar het theater. Sterker nog, ik probeer iedere maand minstens één theatervoorstelling of muziekconcert te bezoeken. Dit doe ik niet alleen omdat ik het zelf erg leuk vind, maar ook omdat ik in mijn studie de richting theater en muziek heb gekozen en dan moet je wel een beetje op de hoogte zijn van dit soort dingen. In ieder geval was ik afgelopen zaterdag weer in het theater te vinden. Ik was in de stadsschouwburg Groningen om de voorstelling De Laatkomer te zien. Het was een prachtige voorstelling, maar daar ga ik nu niet uitgebreid op in. Al wil ik wel even vertellen hoe er een uiterst ongemakkelijke stilte viel onder het ietwat vergrijsde publiek toen Hans Dagelet (die de hoofdrol speelde) begon te vertellen over zijn middelmatige, zeg maar gerust slechte, seksleven.
Springend van de hak op de tak, ga ik nu iets vertellen over mijn bijbaantje. Je zult zo wel zien hoe dit in verhouding staat tot het feit dat ik afgelopen zaterdag naar het theater ben geweest. Afgelopen zomer (en iets er voor en iets er na) heb ik de eer gehad om het allerlekkerste ijs van Groningen te mogen scheppen. Ik heb namelijk gewerkt in een ijssalon en dat is echt ontzettend leuk! Gratis ijs, altijd vrolijke mensen, leuke collega's en zo kan ik nog wel een doorgaan. Helaas is het seizoen ten einde gekomen en komende woensdag heb ik alweer mijn laatste werkdag. Erg jammer allemaal, helemaal omdat ik nu op zoek moet naar een nieuwe baan...
Dan zal ik nu deze twee, op het eerste oog lostaande verhaaltjes bij elkaar brengen. Een aantal weken geleden kwam er namelijk een vrouw een ijsje halen. Wat ze precies voor ijsje wou, weet ik niet meer precies, maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Ze wilde het ijsje wel meenemen in de trein, dat weet ik nog goed. Terwijl ik het ijsje schepte, begonnen mijn hersens te kraken en te draaien en te denken. Ik kende deze vrouw ergens van. Ik kende haar ergens van, maar ik kon er maar niet opkomen waarvan ik haar dan kende. Ik ging alle mogelijkheden langs. Was het een moeder van iemand? Werkte ze op de universiteit? Is ze een vriendin van mijn moeder? Op al deze vragen moest ik alleen nee antwoorden. De vrouw ging weer weg, met haar ijsje, en ik wist het nog steeds niet. Ik heb er nog een dagje over nagedacht, maar daarna gaf ik het op en dacht ik er niet meer aan.
Nu was ik dus afgelopen zaterdag in het theater. De voorstelling begon. Hans Dagelet speelde een fantastische rol. Hij vertelde over zijn vroegere leven, over hoe het was voor hij ging dementeren. Hij vertelde onder andere over zijn jeugdliefde genaamd Rosa. Rosa was dat mooie meisje waarmee hij voor het eerst van zijn leven gezoend had, maar hij was te schijterig om verder actie te ondernemen en hij verloor haar uit het oog. Terwijl Hans Dagelet dit vertelde, verscheen er een rolstoel op het toneel met daarin een vrouw die, zover mijn artistieke oog kon oordelen, een verouderde versie van Rosa voorstelde.
Je raadt het al. Die vrouw was de vrouw die een aantal weken geleden een ijsje bij mij kwam halen. Om het allemaal nog mooier te maken dan het al was, verkochten ze na afloop van de voorstelling ijsjes.
Posts tonen met het label Anekdote. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Anekdote. Alle posts tonen
maandag 29 september 2014
zondag 30 december 2012
Jong(er) oud
Ligt het aan mij of wordt iedereen steeds eerder 'oud'. En daarmee bedoel ik niet oud als in oma-oud, maar als in tiener oud. Ik weet dat veel mensen hierover praten, maar ik wil toch even mijn kant van dit verhaal laten zien. Ik heb namelijk wel verschillende denkpunten (of hoe je dat ook noemt) over dit onderwerp.
Ik denk dat iedereen het wel is opgevallen dat kleine meisjes van 10 jaar steeds vaker zelf naar de stad gaan en de meest hippe, soms ietwat te sexy, kleding shoppen. Daarnaast lopen ze een beetje populair te doen met hun telefoon (meestal een iPhone of iets in die trant) en hangen ze achter de computer te facebooken met hun 'vrienden'. Ik kan me herinneren dat toen ik 10 was, ik nog samen met mijn moeder de stad in ging om kleding te kopen en die ene keer dat ik zelf €50,- meekreeg van mijn moeder om zelf met een vriendin kleding uit te zoeken, ik helemaal in paniek raakte omdat ik niet wist wat ik moest kopen. Ik kreeg al wel vroeg kleedgeld, maar of ik er ook echt iets van kocht is een ander verhaal.
Mijn gastbroertje zit, als je het vergelijkt met Nederland, in groep 7. Laatst hadden ze een soort presentatie van wat ze allemaal gedaan hadden die periode en ik moet zeggen, ik schrok. Mijn gastmoeder had het ook al een keer vertelt, maar nu zag ik het met eigen ogen. Iedereen in de klas, behalve mijn gastbroertje en zijn vriendje, had een smartphone. Iedereen. En ik gok dat ongeveer de helft daarvan een iPhone was. Toen ik in groep 7 zat, kreeg ik de oude mobiel van mijn vader. Ik gebruikte hem alleen nooit, behalve om spelletjes op te spelen...
Elke ochtend ga ik met de bus naar school en omdat Zweden een veel uitgestrekter land is dan Nederland, zitten er ook vaak jonge kinderen in de bus die naar school gaan. Het is dan namelijk te ver om te fietsen of lopen. Ik ben al heel vaak geconfronteerd met het feit dat meisjes van 11 jaar er hipper uit zien dan mij en ja, dan begin je toch wel te twijfelen aan jezelf... Nou moet ik wel zeggen dat Zweden over het algemeen wel een 'hipper' land is dan Nederland, maar toch.
Ik schrik telkens weer, maar ik denk ook, zo was het tien jaar geleden precies hetzelfde. Hoe vaak hoor je wel niet volwassenen praten over 'de jeugd van tegenwoordig'. Dat is echt geen nieuw begrip. Het is gewoon de tijd die veranderd, zo is het gewoon. Net als dat je vijf jaar geleden prima kon leven met een prepaid telefoon waar je alleen mee kon bellen en sms'en. En dan bedoel ik dus niet toen ik 12 was, maar gewoon, in het algemeen. Tegenwoordig kun je haast niet zonder een mobiel met internet, we zijn er gewoon aan gewend. En ondanks dat ik het vreselijk vind om te zien dat bijvoorbeeld jonge meisjes van 12 zich volkladden met make-up, het is gewoon zo. Over dat laatste: ga eens naar YouTube en zoek op 'Fjortis'. dat zijn meisjes van 12 die zich ouder voordoen. Een aantal jaar geleden stikte het van de Fjortissen in Zweden...
Ik denk dat iedereen het wel is opgevallen dat kleine meisjes van 10 jaar steeds vaker zelf naar de stad gaan en de meest hippe, soms ietwat te sexy, kleding shoppen. Daarnaast lopen ze een beetje populair te doen met hun telefoon (meestal een iPhone of iets in die trant) en hangen ze achter de computer te facebooken met hun 'vrienden'. Ik kan me herinneren dat toen ik 10 was, ik nog samen met mijn moeder de stad in ging om kleding te kopen en die ene keer dat ik zelf €50,- meekreeg van mijn moeder om zelf met een vriendin kleding uit te zoeken, ik helemaal in paniek raakte omdat ik niet wist wat ik moest kopen. Ik kreeg al wel vroeg kleedgeld, maar of ik er ook echt iets van kocht is een ander verhaal.
Mijn gastbroertje zit, als je het vergelijkt met Nederland, in groep 7. Laatst hadden ze een soort presentatie van wat ze allemaal gedaan hadden die periode en ik moet zeggen, ik schrok. Mijn gastmoeder had het ook al een keer vertelt, maar nu zag ik het met eigen ogen. Iedereen in de klas, behalve mijn gastbroertje en zijn vriendje, had een smartphone. Iedereen. En ik gok dat ongeveer de helft daarvan een iPhone was. Toen ik in groep 7 zat, kreeg ik de oude mobiel van mijn vader. Ik gebruikte hem alleen nooit, behalve om spelletjes op te spelen...
Elke ochtend ga ik met de bus naar school en omdat Zweden een veel uitgestrekter land is dan Nederland, zitten er ook vaak jonge kinderen in de bus die naar school gaan. Het is dan namelijk te ver om te fietsen of lopen. Ik ben al heel vaak geconfronteerd met het feit dat meisjes van 11 jaar er hipper uit zien dan mij en ja, dan begin je toch wel te twijfelen aan jezelf... Nou moet ik wel zeggen dat Zweden over het algemeen wel een 'hipper' land is dan Nederland, maar toch.
Ik schrik telkens weer, maar ik denk ook, zo was het tien jaar geleden precies hetzelfde. Hoe vaak hoor je wel niet volwassenen praten over 'de jeugd van tegenwoordig'. Dat is echt geen nieuw begrip. Het is gewoon de tijd die veranderd, zo is het gewoon. Net als dat je vijf jaar geleden prima kon leven met een prepaid telefoon waar je alleen mee kon bellen en sms'en. En dan bedoel ik dus niet toen ik 12 was, maar gewoon, in het algemeen. Tegenwoordig kun je haast niet zonder een mobiel met internet, we zijn er gewoon aan gewend. En ondanks dat ik het vreselijk vind om te zien dat bijvoorbeeld jonge meisjes van 12 zich volkladden met make-up, het is gewoon zo. Over dat laatste: ga eens naar YouTube en zoek op 'Fjortis'. dat zijn meisjes van 12 die zich ouder voordoen. Een aantal jaar geleden stikte het van de Fjortissen in Zweden...
zondag 4 november 2012
Anekdotes
Ik hou van anekdotes, van andermans anekdotes, maar ik ben ook zeker niet weg van een grappig verhaaltje over de kleine Judith. Ik was echt het kind dat dingen deed; leuke dingen, maar meestal ook een beetje domme en grappige dingen. Ik ben nu degene die op feestjes graag over die dingen verteld en er dan zelfs het hardst om lacht. Want ja, ik was me toch een raar kind...
Bij ons in de straat werd er jaarlijks een straatfeest gehouden, tegenwoordig zijn ze daar niet meer zo strikt in, maar vroeger was het toch wel ieder jaar raak. Eerst was er een programma voor kinderen, dan aan het einde van de middag een volleybal wedstrijd voor de volwassenen en daarna een barbecue voor iedereen. Er was een jaar, ik gok dat ik een jaar of 4/5 was, dat de kinderen verkleed mochten. Iedereen ging verkleed als prinses, piraat, een of ander dier, enz. Maar ik, nee, dat wou ik niet. Je moet weten, deze straatfeesten werden altijd aan het einde van de zomervakantie gehouden, zodat de kans groot was dat er mooi weer was. En die kleine Judith had het plan gevat om midden in de zomer als Zwarte Piet verkleed te gaan. Vraag me niet hoe ik op het idee kwam, maar ik wou het en niemand kon me het idee uit m'n hoofd praten. Dus uiteindelijk was ik als Zwarte Piet verkleed op het zomerstraatfeest. Ik kan me er niet veel van herinneren, maar wel dat iedereen lachte als ik vertelde dat ik als Zwarte Piet verkleed was. Toen kon ik dat niet begrijpen, maar nu...
Een andere anekdote! Tot mijn negende levensjaar had ik nog nooit een pizza gegeten. Ik was het kind dat niet zo van de groene stukjes in eten hield en in mijn ogen was een pizza één groot groen ding. Toen ik op een avond besloten had om bij het buurjongetje te gaan eten en die bleken naar de pizzeria te gaan, kon ik eigenlijk geen nee zeggen... Ik dacht namelijk ook: als iedereen het zo lekker vind, waarom zou ik het niet eens proberen? En de buren zeiden ook, als je het niks vind, mag je pasta hebben. Wij gingen dus op weg naar de pizzeria. Deze buren waren trouwens de kind of buren die hun kinderen probeerden zoveel mogelijk groenten in één keer te geven. Het buurjongetje van 9 en het buurmeisje van 6 lusten werkelijk alles. Van spinazie tot wortels, van spruitjes tot rode bieten, alles. Altijd als ik bij hun at, schepte ik zo weinig mogelijk op, want ja, die groene dingen lustte ik niet.
Onderweg naar de pizzeria zei de buurman: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je tien euro!" Toen we bij de pizzeria aankwamen, en we dus op andere tafels pizza's zagen liggen, zei hij: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro!" De deal was voor mij nu echt gezet, ik moest en zou die pizza opeten. Ik bestelde een pizza met salami en toen die op mijn bord lag, besloot de buurman zijn bod te verhogen: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro en eet ik mijn schoen op." En wat graag wilde ik dat zien gebeuren! Ik ging eten, mijn ouders zijn de buren nog steeds dankbaar dat ik door hun pizza ben gaan eten, want nu is er altijd wel een restaurant in de buurt waar we kunnen eten.
Halverwege de pizza zei de buurman ineens: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro en eet ik mijn beide schoenen op!" Nu moest ik wel. Toen ik nog een kwart pizza over had, zat ik al helemaal bommetje vol, maar ik moest en zou hem opeten. Uiteindelijk had ik een stukje over ter grote van de doorsnee van een tennisbal. Maar ik zat zó vol. Er kon niks meer bij in dat kleine maagje van mij. De buurjongen stond ook met grote ogen te kijken, hij was na driekwart pizza gestopt met eten. Ik heb het stukje niet opgegeten, omdat ik wist dat ik dan zou moeten overgeven. Jammer van die twintig euro en die schoenen, want dat had ik achteraf toch wel willen zien, maar nee, er ging niks meer in. Ik kan me herinneren dat we hierna nog naar de ijssalon zijn geweest om een ijsje te halen, maar daar heb ik ook maar twee hapjes van gehad. Zelfs ijs paste er niet meer in... Ik heb me nog nooit zo vol gevoeld denk ik!
Nog één anekdote dan maar? Ik was ongeveer 4 of 5, want ik kan me nog goed herinneren dat het in groep 1 of 2 was. Ik kon er destijds niet bij komen dat ik van een baby, naar zo een grote meid was gegroeid. In mijn ogen kon dat gewoon niet gebeurd zijn in 4 jaar. Ik was er heilig van overtuigd dat je, wanneer je ongeveer 3 jaar was, je weer terug ging in je moeders buik om daar een heel stuk te groeien en er dan uitkwam als een grote meid. Sterker nog, ik was er van overtuigd dat ik dat had meegemaakt. Op een morgen in de klas besloot ik mijn verhaal met andere leeftijdsgenoten te delen, van wie ik natuurlijk ook dacht dat die hetzelfde hadden meegemaakt.
"Toen ik drie jaar was gingen we een keer naar de dierentuin in Emmen. We keken naar de olifanten en toen besloten mama en ik dat het tijd was dat ik weer in mama's buik kroop om wat te groeien. Dus kroop ik in mama's buik. Toen gingen we naar de aapjes kijken en we hebben nijlpaarden gezien, dat kon ik allemaal zien door mama's buik. Aan het einde van de dag kwam ik weer uit mama's buik en was ik zo groot zoals ik nu ben."
De juf was natuurlijk stomverbaasd over mijn verhaal en toen ze vroeg of ik dat echt mee had gemaakt, zei ik heel overtuigend ja. Ik kreeg een vreemde blik terug en ze ging naar de volgende kleuter die te popelen stond om te vertellen wat hij of zij had gedaan dit weekend. Ik voelde me gepasseerd, want dit was toch zeker heel normaal?
Dit waren één van mijn vele anekdotes die in mijn geheugen geprint zijn. Misschien maak ik ooit nog wel een artikeltje over de verhalen van de kleine Judith.
Bij ons in de straat werd er jaarlijks een straatfeest gehouden, tegenwoordig zijn ze daar niet meer zo strikt in, maar vroeger was het toch wel ieder jaar raak. Eerst was er een programma voor kinderen, dan aan het einde van de middag een volleybal wedstrijd voor de volwassenen en daarna een barbecue voor iedereen. Er was een jaar, ik gok dat ik een jaar of 4/5 was, dat de kinderen verkleed mochten. Iedereen ging verkleed als prinses, piraat, een of ander dier, enz. Maar ik, nee, dat wou ik niet. Je moet weten, deze straatfeesten werden altijd aan het einde van de zomervakantie gehouden, zodat de kans groot was dat er mooi weer was. En die kleine Judith had het plan gevat om midden in de zomer als Zwarte Piet verkleed te gaan. Vraag me niet hoe ik op het idee kwam, maar ik wou het en niemand kon me het idee uit m'n hoofd praten. Dus uiteindelijk was ik als Zwarte Piet verkleed op het zomerstraatfeest. Ik kan me er niet veel van herinneren, maar wel dat iedereen lachte als ik vertelde dat ik als Zwarte Piet verkleed was. Toen kon ik dat niet begrijpen, maar nu...
Een andere anekdote! Tot mijn negende levensjaar had ik nog nooit een pizza gegeten. Ik was het kind dat niet zo van de groene stukjes in eten hield en in mijn ogen was een pizza één groot groen ding. Toen ik op een avond besloten had om bij het buurjongetje te gaan eten en die bleken naar de pizzeria te gaan, kon ik eigenlijk geen nee zeggen... Ik dacht namelijk ook: als iedereen het zo lekker vind, waarom zou ik het niet eens proberen? En de buren zeiden ook, als je het niks vind, mag je pasta hebben. Wij gingen dus op weg naar de pizzeria. Deze buren waren trouwens de kind of buren die hun kinderen probeerden zoveel mogelijk groenten in één keer te geven. Het buurjongetje van 9 en het buurmeisje van 6 lusten werkelijk alles. Van spinazie tot wortels, van spruitjes tot rode bieten, alles. Altijd als ik bij hun at, schepte ik zo weinig mogelijk op, want ja, die groene dingen lustte ik niet.
Onderweg naar de pizzeria zei de buurman: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je tien euro!" Toen we bij de pizzeria aankwamen, en we dus op andere tafels pizza's zagen liggen, zei hij: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro!" De deal was voor mij nu echt gezet, ik moest en zou die pizza opeten. Ik bestelde een pizza met salami en toen die op mijn bord lag, besloot de buurman zijn bod te verhogen: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro en eet ik mijn schoen op." En wat graag wilde ik dat zien gebeuren! Ik ging eten, mijn ouders zijn de buren nog steeds dankbaar dat ik door hun pizza ben gaan eten, want nu is er altijd wel een restaurant in de buurt waar we kunnen eten.
Halverwege de pizza zei de buurman ineens: "Als het jou lukt om een hele pizza op te eten, krijg je twintig euro en eet ik mijn beide schoenen op!" Nu moest ik wel. Toen ik nog een kwart pizza over had, zat ik al helemaal bommetje vol, maar ik moest en zou hem opeten. Uiteindelijk had ik een stukje over ter grote van de doorsnee van een tennisbal. Maar ik zat zó vol. Er kon niks meer bij in dat kleine maagje van mij. De buurjongen stond ook met grote ogen te kijken, hij was na driekwart pizza gestopt met eten. Ik heb het stukje niet opgegeten, omdat ik wist dat ik dan zou moeten overgeven. Jammer van die twintig euro en die schoenen, want dat had ik achteraf toch wel willen zien, maar nee, er ging niks meer in. Ik kan me herinneren dat we hierna nog naar de ijssalon zijn geweest om een ijsje te halen, maar daar heb ik ook maar twee hapjes van gehad. Zelfs ijs paste er niet meer in... Ik heb me nog nooit zo vol gevoeld denk ik!
Nog één anekdote dan maar? Ik was ongeveer 4 of 5, want ik kan me nog goed herinneren dat het in groep 1 of 2 was. Ik kon er destijds niet bij komen dat ik van een baby, naar zo een grote meid was gegroeid. In mijn ogen kon dat gewoon niet gebeurd zijn in 4 jaar. Ik was er heilig van overtuigd dat je, wanneer je ongeveer 3 jaar was, je weer terug ging in je moeders buik om daar een heel stuk te groeien en er dan uitkwam als een grote meid. Sterker nog, ik was er van overtuigd dat ik dat had meegemaakt. Op een morgen in de klas besloot ik mijn verhaal met andere leeftijdsgenoten te delen, van wie ik natuurlijk ook dacht dat die hetzelfde hadden meegemaakt.
"Toen ik drie jaar was gingen we een keer naar de dierentuin in Emmen. We keken naar de olifanten en toen besloten mama en ik dat het tijd was dat ik weer in mama's buik kroop om wat te groeien. Dus kroop ik in mama's buik. Toen gingen we naar de aapjes kijken en we hebben nijlpaarden gezien, dat kon ik allemaal zien door mama's buik. Aan het einde van de dag kwam ik weer uit mama's buik en was ik zo groot zoals ik nu ben."
De juf was natuurlijk stomverbaasd over mijn verhaal en toen ze vroeg of ik dat echt mee had gemaakt, zei ik heel overtuigend ja. Ik kreeg een vreemde blik terug en ze ging naar de volgende kleuter die te popelen stond om te vertellen wat hij of zij had gedaan dit weekend. Ik voelde me gepasseerd, want dit was toch zeker heel normaal?
Dit waren één van mijn vele anekdotes die in mijn geheugen geprint zijn. Misschien maak ik ooit nog wel een artikeltje over de verhalen van de kleine Judith.
maandag 30 januari 2012
Fan
Ik was een fan. Ja, echt een megagrote fan. Er ging geen dag voorbij of ik luisterde ernaar. De dansjes kende ik uit mijn hoofd en ik deed mee aan wedstrijden. Vroeger was ik een Kinderen voor Kinderen fan. En ik overdrijf niet. Ik kende alle liedjes, had minstens twintig cd’s en vier dvd’s en elk jaar als het grote Kinderen voor Kinderen concert op tv kwam, zat ik voor de buis gekluisterd. Direct daarna moest ik naar de winkel om de cd of de dvd te halen om hem vervolgens grijs te draaien.
Over die wedstrijden, ja, die bestonden dus. Kinderen voor Kinderen songfestival heette dat geloof ik. Ik weet nog wel die keer dat ik – na één van die Kinderen voor Kinderen concerten – een soort oproepfilmpje zag waarin je werd uitgenodigd om je aan te melden voor het Kinderen voor Kinderen songfestival. Ik werd hysterisch, ik moest en zal meedoen. Mijn moeder vond het goed. “Zie maar” zei ze vol verwachting. Direct de dag erna schreef ik me in. Liedjes kiezen volgens een heel ingewikkeld systeem (één uit categorie drie, twee uit categorie een en twee uit categorie één) en *klik* verzonden. Een weekje later kreeg je dan een karaoke cd thuisgestuurd met de liedjes die jij ging zingen. En maar oefenen en oefenen, tot ik erbij neerviel en zelfs dan ging ik door.
En toen was het zover, de auditie. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar ik had een soort Idols auditie in m’n hoofd. Ik zag mezelf al op een soort ster staan met tegenover me vier juryleden die me vervolgens de hemel in prezen hoe goed ik wel niet was. Uiteindelijk bleek het totaal anders te gaan. We waren ingedeeld in groepen en ik stond daar als negenjarig meisje tussen al die ervaren Kinderen voor Kinderen songfestival kandidaten. Ik moest als eerste en ik hield het bijna niet meer. Toen ik eenmaal op het podium stond, vergat ik alles wat ik geoefend had. Stokstijf stond ik daar. Er kwam geluid uit, achteraf bleek het geen slecht geluid te zijn, maar beweging was er niet in mijn lichaam te krijgen. Eén beweging heb ik gedaan. Ik bewoog mijn arm van voor naar achter. Dat was het. Maar, ik was tevreden, ik had opgetreden voor 30 man publiek. Toen ik tijdens de quiz ook nog een video won (die ik al had), ging mijn dag niet meer stuk.
Uiteindelijk eindigde dit avontuur in een teleurstelling. Enkele weken later kreeg ik een brief waarin stond dat ik niet door was naar de provinciale ronde, maar ach, wat gaf het. Volgend jaar deed ik weer mee en zou ik minder zenuwachtig zijn. Ook zou ik een veel beter liedje kiezen en de jury imponeren. In totaal heb ik vier keer meegedaan (ja, reken maar even, de laatste keer was ik 13 en zat ik in de tweede…), maar het mocht niet baten. Eén keer was ik zo teleurgesteld. Ik was er van overtuigd dat ik door was, maar nee hoor, wéér die brief…
Achja. Het waren mooie tijden. De Kinderen voor Kinderen tijden. En nog steeds zit er wekelijks een Kinderen voor Kinderen liedje in mijn hoofd. En nog steeds vind ik het prachtig als ik die dvd’s bekijk en de cd’s luister, jeugdsentiment heet dat geloof ik. Nu luister ik af en toe nog eens een liedje, maar wel de oude, want dat is één van de redenen dat ik geen fan meer ben. Niet omdat ik te oud ben, maar omdat die nieuwe liedjes gewoon niet leuk zijn. Of vind ik ze niet meer leuk omdat ik te oud ben?
Abonneren op:
Posts (Atom)