Mijn Harry Potter project

Mijn jeugd is grotendeels gevuld met herinneringen aan één jongen. Die jongen heeft een groot deel van mijn jeugd bepaald. Diezelfde jongen is nog steeds, nu ik bijna geen tiener meer ben en mijn jeugd dus officieel is afgelopen, ontzettend belangrijk voor mij. Die jongen; is Harry Potter. Harry Potter en al zijn vriendjes en vriendinnetjes en niet zo vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb met Harry Potter meegeleefd alsof ik een relatie met hem had. Al z'n ups en downs heb ik gevolgd in de zeven boeken en acht films.

Ik weet nog goed wanneer ik voor het eerst kennismaakte met Harry. Ik zat in groep drie/vier (ja, wij hadden een nogal raar en ingewikkeld schoolsysteem) en een paar vriendjes van mij hadden hun hele collectie aan Harry Potter spullen meegenomen naar school. Ze hadden kleurboeken, posterboeken, pennen, schriften, noem het maar op. Verwonderd keek ik naar Harry met zijn ronde brilletje en litteken en ik vroeg mijn vriendjes wie deze persoon voor moest stellen. "Jij kent Harry Potter niet!?" riepen ze verwonderd. Ik schudde nee en mijn vriendjes namen me mee in de wondere wereld van Harry Potter. Ze vertelden me dat die grote man met die lange baard Hagrid heette en dat vervelende ventje met het naar achter gekamde blonde haar was Malfidus.

Toen ik thuis kwam, vertelde ik vol verwondering aan mijn ouders wat ik op school wel niet allemaal had gehoord. Mijn ouders vonden er waarschijnlijk niet veel aan, maar hebben het wel ergens in hun hoofd opgeslagen, want tijdens pakjesavond (een paar weken erna) kreeg ik Harry Potter en de Steen der Wijzen cadeau. Wat was ik blij! Ik was euforisch! Direct begon ik te lezen, maar aangezien ik nog maar net een jaar geleden überhaupt had leren lezen, ging dat niet echt snel. Elke avond las ik een bladzijde en na plusminus een jaar had ik het boek uit.

Zo las ik alle boeken van Harry Potter. Steeds als er een nieuw deel uitkwam, kocht ik die en las hem. Omdat ik toen nog niet echt van het lezen was, duurde het gemiddeld vijf à zes maanden voor ik een Harry Potter boek uit had, maar dat maakte mij niet uit. Nu, zo'n vier jaar nadat ik voor het laatst een Harry Potter boek heb gelezen, heb ik besloten om dit hele proces te herhalen. Natuurlijk niet in hetzelfde tempo als vroeger. Ik ga alle boeken van Harry Potter weer opnieuw lezen om zo ook een beetje mijn jeugd weer te herbeleven. Inmiddels heb ik Harry Potter en de Steen der Wijzen alweer uit (wat een piepklein boekje is dat eigenlijk) en ben ik begonnen aan Harry Potter en de Geheime Kamer. Bij elk boek krijg ik weer flashbacks aan de tijd dat ik de boeken voor het eerst las. Alleen kijk ik nu al wel een beetje op tegen de dood van al die leuke mensen... Ik moet er nou al van huilen...

Films van de maand... Januari!

Het is de laatste tijd ontzettend koud (in het Noorden in ieder geval) en mijn tentamens heb ik allemaal gehaald, dat betekent: filmtijd! Ik heb in januari best wel weer wat films gezien die ik met jullie zal delen!

Minoes

Ik ben echt een sucker voor films die ik vroeger heb gezien. Dat nostalgische gevoel vind ik echt heerlijk! Van Minoes krijg ik dat gevoel ook! Hij was laatst op tv en ik vond dat het wel weer eens tijd was om een leuke kinderfilm te zien. Ik moet trouwens zeggen dat deze film ook bomvol volwassen grapjes zit. "Ja, jij weet wel wat je met de vrouwtjes aanmoet." *kat met kakker stem* "Grr. Oh zeker wel!"

Brammetje Baas

Wel een kinderfilm, geen nostalgie. Sommige mensen weten niet hoeveel goede Nederlandse (kinder)films er gemaakt worden en dit is er één van! Het drukke jongetje Brammetje Baas gaat naar groep drie. Hij hoopt daar veel te leren, maar omdat zijn hoofd nogal vol zit met van alles en nog wat, loopt hij tegen nogal wat problemen aan...

The Big Lebowski

Een echte klassieker! En een goede klassieker ook! Ik lag regelmatig dubbel over de nuchterheid van meneer Lebowski himself. Het verhaal schiet wel een beetje alle kanten op, maar dit houdt je er ook wel weer bij. Alle stonede momenten worden ook uitermate goed in beeld gebracht!

Sliding Doors

Deze film vertelt eigenlijk twee verhalen. Het verhaal over de vrouw die haar trein wél haalt, waardoor ze haar echtgenoot betrapt met een ander en het verhaal over de vrouw die haar trein niet haalt, waardoor ze haar echtgenoot niet betrapt met een ander. Een lekkere simpele film, die nog verrassend goed eindigde!

Ocean's Thirteen

Ik heb Ocean's Eleven en Ocean's Twelve echt al honderd keer gezien en ik kwam er laatst achter dat ik Ocean's Thirteen nog nooit had gezien! Dat werd dus tijd! Weer een heerlijke film, maar wel iets minder dan de vorige twee die gewoon geniaal waren. Het is iets minder obvious dat ze echt uit zijn op iets groots, maar met George Clooney en Brad Pitt in de hoofdrol hoor je mij niet klagen!

How I Live Now

Na mijn goede voornemen over lezen te hebben uitgesproken ben ik als een malle gaan lezen en heb ik inmiddels alweer vier (!) boeken uitgelezen. Waaronder How I Live Now. De grap van dit boek was, dat ik hem echt al sinds mijn elfde in de kast heb liggen, maar het altijd te ingewikkeld vond om te lezen. Het is ook een vrij ingewikkeld boek, maar nu waagde ik me er toch maar aan. Ontzettend mooi boek! De film is ook echt prachtig, al is die niet altijd even trouw aan het boek. Normaal stoor ik me daar altijd heel erg aan, maar bij deze film niet, omdat het eigenlijk wel iets toevoegde aan het verhaal. Zeker een aanrader (de film en het boek).

The Perks of Being a Wallflower

Dit boek was ik al ongeveer een half jaar aan het lezen voor ik er eindelijk doorheen kwam. Nog steeds vind ik het boek niet heel spectaculair, maar de film daarentegen is echt goed! In het boek gaat alles vrij langzaam, maar in de film gebeurt er telkens weer wat nieuws. Voor mensen die houden van personages die veel ontwikkelingen doorgaan, is dit een aanrader!

Beautiful Creatures

Mijn ouders hadden laatst een hele mooie film gezien zeiden ze van een Deense regisseuse en ze wouden graag nog meer films van haar zien. For some reason dachten ze dat deze film ook van haar was (wat dus helemaal niet waar is). Ze hadden hem gehuurd en wij gingen hem met z'n allen kijken. Mijn ouders vonden het maar niks, ik vond het best oké. Ik weet dat van deze film ook een boek is en eerlijk gezegd had ik liever eerst het boek gelezen, omdat ik wel merkte dat de film op sommige punten niet helemaal duidelijk was. Toch wel een leuke film!

En dat was het alweer voor januari. Hebben jullie nog goede films gezien de afgelopen tijd?

Nostalgie

Voor mij was het de laatste dagen de dagen van de nostalgie. Want oh, wat heb ik een nostalgie beleefd. Ik hou er ook zo van. Dingen opzoeken, of toevallig vinden, die je vroeger altijd deed of keek. En dan allemaal filmpjes of plaatjes daarvan opzoeken en denken: ‘ojaaa! En toen dit en dit en dit.’

Gisterochtend had ik zo’n moment. Eigenlijk moest ik nog even leren voor mijn één na laatste toets van de toetsweek, maar je kent het, geen zin. Ik ben eigenlijk al jaren op zoek naar die ene film die ik vroeger altijd keek. Over muisjes die een vriendin moesten redden omdat ze vergiftigd was. Ik heb er nooit echt actief naar gezocht, maar toen ik die zekere maandagmorgen op een site belandde waar allemaal oude films op stonden, begon het te kriebelen.

Ik moest en zou die film vinden. Ik wist alleen dat het over muisjes ging en er een oude muis in zat die telkens zei: “Je mond staat open.” Verder was het allemaal blanco, maar wat heb ik vroeger van die film genoten! Ik begon bij google, daar typte ik hoopvol in: movies with mice. Ik dacht dat ik het niet zou vinden, maar er bleek een top 10 te zijn van beste films mét muizen erin. Alsnog verwachtte ik niet dat hij er bij stond (als hij populair was geweest, had ik hem vast al eerder gevonden), maar ik dacht, misschien hebben mensen in de comments nog suggesties.

Ik heb vrijwel alle 77 comments doorgelezen tot ik vond waar ik naar aan het zoeken was. Want ja, ik vond hem! Alle suggesties die mensen hadden gedaan heb ik opgezocht en na 77 keer was het raak! Ik had hem gevonden. Een film genaamd ‘Once Upon A Forest’. Meteen ging ik op zoek naar de trailer en ik voelde me weer helemaal kind. Ik herkende alles wat ik zag, al was het wel wat anders dan in mijn herinnering. Er was maar één muis, het meisje was een stinkdier en er zat ook een gospelkoor in.

Na nog wat zoeken, kwam ik de Nederlandse titel tegen. ‘Annabel en de Race Tegen de Klok.’ Klinkt spannend, of niet? Op bol.com kan je een dvd bestellen en dat ben ik van plan om te doen. Gewoon, om die oude kindertijd weer te beleven!

Mijn andere nostalgie momentje was dit weekend. Ik was druk aan het leren en ineens had ik zin om Rollercoaster Tycoon te spelen. Een spel dat ik vroeger dag in dat uit speelde. Wel in periodes, maar ik speelde het graag! Ik heb mezelf nog proberen te dwingen om verder te gaan met leren, maar de drang was te groot. Ik downloadde Rollercoaster Tycoon. Weet je nog dat je vroeger spelletjes had, waarbij je de cd-rom niet altijd hoefde te gebruiken? Vroeger vonden we het handig omdat je dan niet steeds moest zoeken naar de cd-rom, nu is het handig omdat het makkelijk overal te downloaden is!

En ja, ik heb me prima vermaakt met Rollercoaster Tycoon. Ik had wat opstart problemen (ik stond €1.000 in de min met een lening van €10.000), maar het ging steeds beter. Heerlijk weer achtbanen maken, ervoor zorgen dat zoveel mensen in je park komen en af en toe, heel sadistisch, iemand laten verdrinken.

Wat een nostalgie hè? Ik ben weer helemaal tevreden gesteld. Vooral de film die ik terugvond. Want ik heb vroeger echt meegeleefd met Annabel. Dat was de tijd dat we video’s gebruikten en je heel ver moest spoelen om het begin te vinden. Heerlijk. Die goede oude tijd.

Als extraatje nog even de trailer van Once Upon a Forest.

Fan

Ik was een fan. Ja, echt een megagrote fan. Er ging geen dag voorbij of ik luisterde ernaar. De dansjes kende ik uit mijn hoofd en ik deed mee aan wedstrijden. Vroeger was ik een Kinderen voor Kinderen fan. En ik overdrijf niet. Ik kende alle liedjes, had minstens twintig cd’s en vier dvd’s en elk jaar als het grote Kinderen voor Kinderen concert op tv kwam, zat ik voor de buis gekluisterd. Direct daarna moest ik naar de winkel om de cd of de dvd te halen om hem vervolgens grijs te draaien.

Over die wedstrijden, ja, die bestonden dus. Kinderen voor Kinderen songfestival heette dat geloof ik. Ik weet nog wel die keer dat ik – na één van die Kinderen voor Kinderen concerten – een soort oproepfilmpje zag waarin je werd uitgenodigd om je aan te melden voor het Kinderen voor Kinderen songfestival. Ik werd hysterisch, ik moest en zal meedoen. Mijn moeder vond het goed. “Zie maar” zei ze vol verwachting. Direct de dag erna schreef ik me in. Liedjes kiezen volgens een heel ingewikkeld systeem (één uit categorie drie, twee uit categorie een en twee uit categorie één) en *klik* verzonden. Een weekje later kreeg je dan een karaoke cd thuisgestuurd met de liedjes die jij ging zingen. En maar oefenen en oefenen, tot ik erbij neerviel en zelfs dan ging ik door.

En toen was het zover, de auditie. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar ik had een soort Idols auditie in m’n hoofd. Ik zag mezelf al op een soort ster staan met tegenover me vier juryleden die me vervolgens de hemel in prezen hoe goed ik wel niet was. Uiteindelijk bleek het totaal anders te gaan. We waren ingedeeld in groepen en ik stond daar als negenjarig meisje tussen al die ervaren Kinderen voor Kinderen songfestival kandidaten. Ik moest als eerste en ik hield het bijna niet meer. Toen ik eenmaal op het podium stond, vergat ik alles wat ik geoefend had. Stokstijf stond ik daar. Er kwam geluid uit, achteraf bleek het geen slecht geluid te zijn, maar beweging was er niet in mijn lichaam te krijgen. Eén beweging heb ik gedaan. Ik bewoog mijn arm van voor naar achter. Dat was het. Maar, ik was tevreden, ik had opgetreden voor 30 man publiek. Toen ik tijdens de quiz ook nog een video won (die ik al had), ging mijn dag niet meer stuk.

Uiteindelijk eindigde dit avontuur in een teleurstelling. Enkele weken later kreeg ik een brief waarin stond dat ik niet door was naar de provinciale ronde, maar ach, wat gaf het. Volgend jaar deed ik weer mee en zou ik minder zenuwachtig zijn. Ook zou ik een veel beter liedje kiezen en de jury imponeren. In totaal heb ik vier keer meegedaan (ja, reken maar even, de laatste keer was ik 13 en zat ik in de tweede…), maar het mocht niet baten. Eén keer was ik zo teleurgesteld. Ik was er van overtuigd dat ik door was, maar nee hoor, wéér die brief…

Achja. Het waren mooie tijden. De Kinderen voor Kinderen tijden. En nog steeds zit er wekelijks een Kinderen voor Kinderen liedje in mijn hoofd. En nog steeds vind ik het prachtig als ik die dvd’s bekijk en de cd’s luister, jeugdsentiment heet dat geloof ik. Nu luister ik af en toe nog eens een liedje, maar wel de oude, want dat is één van de redenen dat ik geen fan meer ben. Niet omdat ik te oud ben, maar omdat die nieuwe liedjes gewoon niet leuk zijn. Of vind ik ze niet meer leuk omdat ik te oud ben? 

Uit de oude doos

Natuurlijk had hier nu een prachtig mooi artikel moeten staan over mijn verjaardag en mijn leven tot nu toe, maar dat is er volledig bij ingeschoten. Maar bij deze dus, ik ben jarig vandaag!

Ik was het zelf allang weer vergeten, maar ik kwam er laatst achter dat ik drie en een half jaar geleden ook een blog had. Ik schreef toen een soort verhaaltjes over actuele dingen, een soort columns dus. Ik vond toen dat ik echt fantastisch schreef. Nu vind ik het hilarisch om terug te lezen. Even voor de beeldvorming, ik was toen 13.

Dit stuk gaat over de Olympische Spelen die toen plaats vond:

De Olympische Spelen, ik kan er moeilijk omheendraaien. De een zegt dat ze niet gehouden moeten worden en de ander zegt van wel. Maar het is nu al te laat om alles af te zeggen. Wat ik er van vind? Ik weet niet, natuurlijk is het zo dat ze in China niet goed met de Tibetanen omgaan en dat de lucht in Peking erg vervuild is, maar ik vind dat de Chinezen goed hun best hebben gedaan om er iets tegen te doen. Bijvoorbeeld dat op de ene dag alleen auto’s mogen rijden met aan het eind van het nummerbord een oneven getal en de volgende dag nummerborden die eindigen op een even getal. Dat soort dingen helpen verschrikkelijk, ze zouden het eigenlijk in heel de wereld moeten invoeren. Oké, misschien is het een beetje overdreven, maar het zou ook al helpen als wij als Nederland, dat kleine pietepeuterige landje het zou doen. Als er één schaap over de dam springt, volgen er meer. Maar het is wel een heel gedoe om dat in te voeren in een heel land, ook al is het nog zo klein. Om terug te komen op de Spelen. Ik vind uiteindelijk toch dat Nederland moet gaan. Natuurlijk moet het veranderen met de mensenrechten in China, natuurlijk vind ik dat ook! Maar om die reden nou zo’n groot evenement af te lassen? China wil met de Spelen laten zien dat ze ook goede dingen kunnen doen en dat ze best wel weten hoe ze dat moeten doen. Zoveel mensen hebben hier aan meegewerkt, alleen al aan de opening werken ongeveer tienduizend mensen mee. Ik vind dat China het knap heeft gedaan! En als Nederland nou ook nog een paar medailles wint, ben ik helemaal tevreden!

Dit artikel gaat over het feit dat je al zo vroeg pepernoten kan kopen:


Ik word er echt serieus GEK van!! Het lijkt echt gewoon een strijd om wie er het eerste is. Waar heb ik het over? Over de sinterklaasgekte die al eind zomer lijkt te beginnen. Wat is het nut ervan om vier maanden voor sinterklaas überhaupt in Nederland is al pepernoten te verkopen. Ik bedoel; er zijn nog geen pieten om het te strooien of om het in de schoentjes te stoppen. 

Net als die sinterklaasfilms. Het is al te zot voor woorden dat ze nu al in de bioscoop zijn, maar dat het er twee zijn, dat slaat alles! Wat moeten al die kinderen wel niet denken. Het ene kind zegt dat de pakjes van de boot zijn gewaaid (de boot die nu nog lekker in Spanje ligt) en het andere kind zegt dat de pakjesboot gewoon helemaal verdwenen is. Als er trouwens een kind is die nu een sinterklaasfilm wil zien, meld je, want naar mijn zeggen is er geen enkel kind nu geïnteresseerd in een sinterklaasfilm.

Maar weetje wat het rare is van het eerste stukje dat ik schreef? Over die pepernoten? Iedereen vind ze lekker. Niemand maakt het uit dat ze in de winkel zijn (alleen maar lekker), maar de gekte eromheen maakt mensen gewoon gek. Ik zou zelf ook wel pepernoten willen eten in de zomer, maar als ze er dan gewoon anders uitzien en een andere naam hebben, krijg je niet zo’n sinterklaas gevoel.

Wat vind jij? Vind je dat de sinterklaasgekte ook wel een maandje of 2 later mag beginnen? Of mag hij volgens jou al begin zomer beginnen? En wat vind je erger; dat er twee sinterklaasfilms zijn of dat ze nu al uitkomen?

En? Had ik al potentie als 13 jarige?